„Ta technika jest żywa”

Fragment przedmowy do dzieła TOMATIS — Une expérience à partager. Approche de l’audio-psycho-phonologie (TOMATIS — Doświadczenie do podzielenia się. Podejście do audio-psycho-fonologii) (Juan Antonio Timor Pineda i Chaime Marcuello Servós, ze współudziałem Christophe’a Bessona), przedrukowany za zgodą autorów.

Dla doktora Mombieli, który podchodzi do metody z punktu widzenia neurologii czynnościowej, dostęp do techniki opracowanej przez Alfreda Tomatisa stanowi cenne wsparcie zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych — a tym bardziej, jak podkreśla, dla relacji między matką a dzieckiem w ciągu dziewięciu miesięcy ciąży. Przypomina, że budowa uporządkowanej sieci neuronowej wymaga po narodzinach kilku lat, w trakcie których doświadczenie zmysłów, wewnętrzne rezonanse i więzi emocjonalne stopniowo tkają to, co stanie się stosunkiem każdego człowieka do własnej rzeczywistości.

To właśnie wtedy, gdy ta równowaga zostaje zaburzona — gdy pojawia się rozdźwięk między dojrzałością ruchową a zmysłową, gdy jakaś percepcja specjalizuje się nadmiernie kosztem pozostałych — zmienia się sposób, w jaki budujemy rzeczywistość. Technika Tomatisa, pisze on, działa właśnie na tym poziomie: ponieważ oddziałuje na system wzajemnie połączonych sieci neuronowych, jej skutek rozprzestrzenia się niczym kaskada regulacji, które poprawiają funkcjonowanie całości. Uznaje ją za cenną w profilaktyce, a jeszcze cenniejszą jako uzupełnienie pracy innych specjalistów.

Neurolog zamyka swój wywód zaproszeniem: by czytać tę książkę powoli, słuchać tego, co zawiera, ponad zwykłymi filtrami języka, mając w pamięci rygor i wyjątkowe doświadczenie kliniczne Alfreda Tomatisa. I kończy formułą, która streszcza jego spojrzenie praktyka: ta technika jest żywa, a nie znać jej, znaczy o tyle właśnie zubożyć dostępne opcje terapeutyczne.