Słynne głosy a metoda

Strona ta gromadzi przypadki należące do publicznej rozpoznawalności: osobistości, których związek z Alfredem Tomatisem lub jego metodą jest udokumentowany przez dostępne źródła (świadectwa z pierwszej ręki, prasa, dzieła). Relacje te mają wartość pamięci i historii; nie stanowią dowodu skuteczności klinicznej — w tej kwestii zob. Debaty naukowe.

Maria Callas

Śpiewaczka Maria Callas należy do wielkich głosów, które — jak mówi Tomatis — przyjął on. Według ośrodków kontynuujących jego metodę miała ona przybyć dwukrotnie do jego gabinetu, by „ustawić swój głos na nowo", wiedziona głębokim przekonaniem, że jej głos był związany z jej uchem. Przypadek ten ilustruje założycielską intuicję Tomatisa — głos zawiera tylko to, co słyszy ucho — zastosowaną do szczytu sztuki operowej, w przedłużeniu jego pierwszych obserwacji nad śpiewakami operowymi.

Gérard Depardieu

Aktor Gérard Depardieu wielokrotnie publicznie zaświadczał o tym, co zawdzięcza Alfredowi Tomatisowi. Przybywszy do Paryża jako nastolatek, w wielkich trudnościach z wymową — sam wspomina jąkanie, nadmierną emocjonalność i niełatwy stosunek do języka — został skierowany do Tomatisa przez swojego nauczyciela sztuki dramatycznej. Tomatis rozpoznał u niego zaburzenie słuchania; kuracja za pomocą Ucha Elektronicznego, według świadectwa aktora, uwolniła jego głos, dykcję i pamięć oraz ukoiła jego emocjonalność. Świadectwo to, złożone przez samego zainteresowanego, pozostaje jednym z najczęściej cytowanych na poparcie metody:

„Miałem blokadę emocjonalną wobec języka, a audio-psycho-fonologia rozwinęła u mnie fenomenalną pamięć. Czytałem sztukę i bardzo szybko ją zapamiętywałem. Wielokrotnie zalecałem tę metodę osobom, które miały problemy językowe, z wyrażaniem się i z emocjonalnością."

— Gérard Depardieu

W wywiadzie audio szczegółowo wraca do swoich dwóch wizyt u Tomatisa, w odstępie dwudziestu lat — zob. poświęcony temu zapis, Gérard Depardieu, dwie wizyty u Tomatisa.

Françoise Dolto — zbieżność myśli

Psychoanalityczka Françoise Dolto nie jest „pacjentką" Tomatisa, lecz jej myśl spotyka się z jego myślą w punkcie rozstrzygającym: wrażliwości płodu na głos matki i na dźwiękową kąpiel życia wewnątrzmacicznego. Tam gdzie Tomatis ustala, już od lat 1950–1960, że dziecko mające się narodzić słyszy głos swojej matki i czyni zeń pierwotną afektywną „substancję dźwiękową", Dolto utrzymuje, że słowa otaczające dziecko, już przed narodzeniem, kształtują jego nieświadomość. Owa zbieżność, często odnotowywana, wpisuje intuicję Tomatisa w szerszy nurt uwagi dla prenatalnego życia psychicznego.

Inne osobistości

Poza tymi przypadkami literatura metody i ośrodki ją kontynuujące wymieniają liczne osobistości ze świata widowiska i muzyki wśród tych, które miałyby skorzystać z audio-psycho-fonologii dla swojego głosu, obecności scenicznej czy zdolności muzycznych — zwłaszcza Romy Schneider, Sting, Phil Collins, Plácido Domingo, Juliette Binoche, Sandrine Bonnaire czy Fabrice Luchini. Wzmianki te, szeroko powielane, należą do komunikacji ośrodków: świadczą o promieniowaniu metody w środowisku artystycznym, lecz nie wszystkie są poparte świadectwami z pierwszej ręki.

Mnisi benedyktyńscy

Przypadek mnichów benedyktyńskich z En-Calcat, pozbawionych chorału gregoriańskiego, a następnie przywróconych do zdrowia przez Tomatisa, jest przytoczony przez psychiatrę Normana Doidge’a — zob. dedykowaną relację, Mnisi benedyktyni, którzy popadali w wyczerpanie.

Źródła: publiczne świadectwa Gérarda Depardieu na temat metody Tomatisa (wywiady, prasa); ośrodki Tomatisa i literatura metody co do Marii Callas; dzieła Alfreda Tomatisa (La nuit utérine, Neuf mois au paradis) oraz prace Françoise Dolto co do słuchania prenatalnego; Norman Doidge, The Brain’s Way of Healing (2015), co do mnichów. Przypadki przedstawione z tytułu publicznej rozpoznawalności.