Opowieści historyczne: Caruso i Daniel Sorano
Dawne relacje kliniczne przytoczone przez Christophe'a Bessona
Te dwa teksty nie są świadectwami współczesnymi, lecz dawnymi relacjami klinicznymi, przytoczonymi we wkładzie Christophe’a Bessona do dzieła TOMATIS — Une expérience à partager (rozdział „Geneza i ewolucja ucha elektronicznego”). Rzucają one światło na historię metody oraz na pierwsze zastosowania ucha elektronicznego.
Śpiewak i sekret Caruso
Książka przytacza przypadek francuskiego śpiewaka, który po odzyskaniu głosu dzięki kuracji Tomatisa uporczywie potykał się o pewien fragment La Forza del Destino — konkretną nutę, która stanowiła dla niego nieprzekraczalną przeszkodę. Porównując jego emisję z emisją Enrico Carusa, Tomatis zauważył, że wielki tenor wprowadzał przed trudnymi fragmentami krótki klik — lekką nieciągłość, która dawała uchu chwilę potrzebną do przygotowania się do słuchania. Ta obserwacja leży u źródeł zasady przełączania ucha elektronicznego.
Daniel Sorano odzyskuje głos
Około 1954 roku Tomatis przyjął Daniela Sorano, dawnego śpiewaka, który stał się wielkim aktorem i utracił modulację swojego scenicznego głosu. Tomatis zastosował u niego kurację, którą rezerwował dla swoich śpiewaków, i Sorano odzyskał głos. Relacja zachowuje również obserwację rozstrzygającą dla zrozumienia metody: neutralizując eksperymentalnie prawe ucho aktora, Tomatis stwierdził, że ten natychmiast zaczynał się jąkać — potwierdzenie, że to prawe ucho kieruje pętlą audio-wokalną.