Choroba Ménière'a: dwie historie
Świadectwa przytoczone przez autorów
Fragment rozdziału „Inne zastosowania i ich wyniki” z dzieła TOMATIS — Une expérience à partager (Juan Antonio Timor Pineda i Chaime Marcuello Servós). Przedstawiony bez podawania nazwisk, z szacunku dla prywatności pacjentów.
Choroba Ménière’a łączy w sobie silne zawroty głowy, utratę słuchu i szumy uszne; pojawia się bez ostrzeżenia i może doprowadzić do niezdolności do działania. Książka przytacza dwie drogi.
Pewna pięćdziesięcioletnia kobieta żyła przykuta do łóżka, a zawroty głowy nie pozwalały jej wstać, prowadzić samochodu ani pracować. Po około sześćdziesięciu sesjach Tomatisa zawroty ustąpiły; jej utrata słuchu w lewym uchu wyraźnie się zmniejszyła, a szum uszny stał się niedostrzegalny. Poza poprawą fizyczną autorzy odnotowują zmianę spojrzenia na własne życie.
Pewien młody mężczyzna, około dwudziestu lat, o wzorowej drodze uniwersyteckiej i szaleńczym rytmie życia, pewnego ranka nie był w stanie wstać. Dwa miesiące konsultacji specjalistycznych niczego nie zmieniły. Przy trzydziestej sesji, piszą autorzy, odzyskał swoje życie — i zrozumiał coś, czego lekarze mu nie powiedzieli: jego ciało przemówiło, zanim zdążył to zrobić on sam.